Zorgen voor een kind dat extra zorg nodig heeft, vraagt veel van ouders. Je staat klaar, regelt, draagt – vaak met liefde en toewijding. Ondertussen raakt wat dit met jóu doet als ouder gemakkelijk op de achtergrond. Naast de zorg en praktische uitdagingen, is er vaak ook sprake van levend verlies (ook wel chronic sorrow genoemd): een terugkerend gevoel van rouw om wat anders loopt dan gehoopt. Je leert omgaan met wat er niet is, terwijl je blijft houden van wat er wél is. Die gevoelens kunnen naast elkaar bestaan.
Misschien herken je momenten van verdriet, vermoeidheid, eenzaamheid of het gevoel dat je er alleen voor staat. Dat is niet vreemd. Door hier aandacht aan te geven, ontstaat er meer ruimte, zachtheid en balans. Voor jou. Ben je ouder van een kind met een beperking of een intensieve zorgvraag? En verlang je naar een plek waar jouw verhaal er ook mag zijn?
Ik bied begeleiding bij rouw en (levend) verlies, met speciale aandacht voor ouders met een kind met een beperking, ziekte of chronische zorgvraag.
Neem gerust contact op om te kijken wat ik voor je kan betekenen
Over mij
Ik ben Patricia van den Bosch - Bestebreur. Ik ben psycholoog, rouw- en verliesbegeleider én ervaringsdeskundige.
Rouw- en verlies
Levend verlies, een vorm van rouw die geen einde kent, maar steeds opnieuw aanwezig kan zijn wanneer jijzelf of iemand dichtbij leeft met een chronische ziekte of beperking. Het is het verdriet dat meebeweegt met het leven: soms op de achtergrond, soms onverwacht en soms sterker naarmate de jaren verstrijken.
Mijn werkwijze
Ik begeleid en coach rondom het thema rouw en (levend) verlies.
Lees verder om meer te weten te komen over mijn werkwijze.
Contact
Heb je een concrete vraag of wil je eens overleggen over je situatie. Neem dan contact met mij op.
Silva betekent bos. Een plek waar het leven zijn eigen tempo heeft. In het bos ligt niets vast. Er is geen rechte lijn, geen haast. Rouw en verlies brengen je terug naar die basis. Naar wat rauw is, ongevormd is en nog geen woorden heeft.
Bij Praktijk Silva is ruimte om daarbij stil te staan en te onderzoeken wat dit verlies met je doet. Zoals het bos niets afdwingt, maar alles toelaat. Van daaruit kan langzaam weer beweging ontstaan. Op jouw tempo. Met aandacht voor wat er was en met ruimte voor wat zich in de toekomst mogelijk aandient.